Uzależniona rodzina
Dodał: Olivia1 2010-02-03 12:55
Żyjesz życiem swojego partnera. Jego pracą, chorobą, nałogami, stresem... Twój nastrój zależy od jego nastroju. Masz wrażenie, że nie istniejesz bez niego, nie potrafisz odpoczywać, nie pamiętasz o swoich potrzebach. Jesteś współuzależniona. Niezbędna będzie pomoc, abyś mogła odzyskać swoje życie.
Kiedy osiem lat temu wyszłam za Marka, byłam ambitna, ale zrezygnowałam z pracy. Mąż tłumaczył mi, że jest
w stanie nas utrzymać i że zależy mu na tradycyjnej rodzinie. Niestety, w ciągu dnia nie mogę do niego zadzwonić, bo jest zajęty. Wieczorem wraca zmęczony. Kiedy pytam, co słychać, macha ręką i twierdzi, że i tak tego nie zrozumiem. Od dawna nigdzie razem nie wychodziliśmy. Życie wypełnia mu praca. Czuję się samotna. Kiedy wspomniałam, że może powinnam się czymś zająć, wybuchnął: „Czego ty chcesz? Inna kobieta na twoim miejscu byłaby szczęśliwa, a ty ciągle narzekasz”. Może ze mną jest coś nie tak? Mąż nas utrzymuje. To prawda, tylko jego jest dla mnie i dla naszych dzieci coraz mniej. A gdy już jest w domu, atmosfera zależy od tego, w jakim on jest humorze.
Agnieszka z Poznania
Marek, mąż autorki listu, pozornie nie robi nic złego – zarabia na utrzymanie rodziny. Jednak nie potrafi kontrolować proporcji – poświęca pracy cały swój czas, uwagę i zaangażowanie, zaniedbując obowiązki męża i ojca. A to jest już pracoholizm – nałóg, podobnie jak alkoholizm, narkomania czy hazard. Taka choroba dotyka
wszystkich członków rodziny, dlatego mówi się o współuzależnieniu. Życie Marka kręci się wokół pracy, a życie
Agnieszki – wokół Marka. Ona potrzeby swoje i dzieci podporządkowuje jego potrzebom, czyli nałogowi. Powoli
zanikają więzi, bliskość, a ich miejsce zajmują poczucie niezrozumienia, samotność, bezradność i złość.
Pomocy potrzebuje cała rodzina, a zwłaszcza Agnieszka idzieci. Zwykle dopiero poważne konsekwencje, np. choroba czy decyzja partnerki o rozwodzie, pozwalają uzależnionemu dostrzec, że dzieje się coś złego. Na razie Agnieszka powinna zadbać o siebie i dzieci. Kiedy Marek zobaczy, że rodzina się od niego oddala, może zauważy swój problem.
Sygnały świadczące o współuzależnieniu
1 Twój nastrój jest w pełni uzależniony od nastroju partnera. Śmiejesz się, kiedy on ma dobry humor, akiedy
on jest zły, jesteś nieszczęśliwa.
2 Troszczysz się o jego sprawy, ale nie umiesz zająć się sobą. Nie czujesz zmęczenia, zaczynasz chorować, nie dbasz o swoje potrzeby.
3 Coraz mniej jest w tobie pozytywnych emocji. Miejsce radości, miłości, energii życiowej zajmują wściekłość, lęk, bezradność i poczucie winy.
4 Izolujesz się. Tracisz przyjaciół. Zaniedbujesz swoje plany i pasje. Kiedy partnera nie ma w domu, nie potrafisz znaleźć sobie miejsca.
Co możesz zrobić?
1 Potrzebujecie profesjonalnej pomocy. Jeśli partner nie widzi problemu, nie zmuszaj go do leczenia. Szukaj pomocy dla siebie. Najlepsze są grupy wsparcia dla kobiet w podobnej sytuacji. Tylko jeśli wzmocnisz siebie, będziesz mogła dobrze chronić dzieci.
2 Nie jesteś odpowiedzialna za uzależnienie partnera. Przestań angażować się bez reszty w jego życie. Przestań się nim opiekować i ukrywać jego problem. Zatroszcz się o siebie. Odśwież dawne znajomości, pasje. Szukaj ludzi mądrych i życzliwych, gotowych do pomocy. Być może on przejrzy na oczy, jeśli poczuje, że przestał być w centrum zainteresowania rodziny.
3 Nie pytaj siebie: „Może ze mną jest coś nie tak?” ani „Może to moja wina?”. Nałogowiec jest mistrzem manipulacji i potrafi skutecznie wmanewrować drugą osobę w poczucie winy i niższości. Podkreślaj swoje zalety i osiągnięcia. To prawda, że nie potrafisz zmusić go, żeby mniej pracował czy przestał pić, za to dzięki tobie dzieciaki
są zadbane, dom jest posprzątany itp.
4 Inspiruj partnera. Podsuwaj mu informacje na temat jego choroby, np. ulotki, strony internetowe, adresy poradni. Ale pamiętaj: decyzję o leczeniu musi podjąć wyłącznie on sam.
5 Kiedy partner zacznie się leczyć, towarzysz mu cierpliwie. Zaakceptuj fakt, że na początku może pojawić się wiele złych emocji. Pomóż mu obudzić chęć i nadzieję. Jednak w razie jego niepowodzeń nie obwiniaj siebie. Żyj swoim życiem. Rozwijaj siebie.
.
Jeśli masz problem i potrzebujesz porady, napisz do naszego psychologa Ewy Klepackiej-Gryz:
ewa.klepacka@olivia.pl
Ważne adresy WWW i książki
❯❯ www.wspoluzaleznieni.eu– Anonimowi Współuzależnieni
❯❯ www.parpa.pl– link do mapy poradni leczenia odwykowego w całej Polsce
❯❯ www.psychoterapeutyczni.pl– warsztaty dla osób współuzależnionych
❯❯ Pia Mellody, „Toksyczne związki. Anatomia i terapia współuzależnienia”, wyd. Jacek Santorski & Co.
❯❯ Melody Beattie, „Koniec współuzależnienia. Jak przestać kontrolować życie innych i zacząć troszczyć się o siebie”,wyd. Media Rodzina
| Dodaj do: |
 | Wykop |
 | Facebook |
 | Blip |
 | Flaker |
| Śledzik |
|
Odsłon: 584 |
|
|
|
|
|